هوا را از من بگیر خندهات را نه!
نگاهی به کتاب «خنده را از من بگیر» نوشته جواد ماه زاده
جنگ با همه خشونتش در همه دورانهای بشری، فاجعهای است نابخشودنی برای کسانی که علت و مسبب آن هستند. جنگ جداییها را رقم میزند و بالاتر از همه مرگ و نیستی را به ارمغان میآورد، اما همین جنگ به نوبه خود حوادثی را به وجود میآورد که گاهی موجب پیدایش روابط پیچیده و رازآلودی میشود که احساس درونی انسانهای درگیر در آن را بیان میکند. ادبیات جنگی در کشورمان پس از پایان جنگ تحمیلی وارد عرصه جدیدی شد و نویسندگان بسیاری از آن گفتند و نوشتند تا شاید ناگفتهها و نقاط پر پیچ و خم آن را به تصویر بکشند. احمد محمود با زمین سوخته از جمله کسانی بود که در همان دهه ۶۰ روایت خود را گفت و قهرمانان داستانش را جاودانه کرد. اما بعد از او کسانی که جزو نسلهای دوم و سوم انقلاب بودند سعی کردند در این عرصه ورود کنند و اینکه تا چه حد موفق شدند، باید قضاوت درباره آن را به گذر زمان سپرد تا نسلهای آینده بخوانند و بدانند؛ چرا که سالها باید از این رویداد بگذرد تا بتوان آنچه رخ داد را پخته و سخته کرد. آن را ورز داد و به شکل دلخواه درآورد تا مخاطب بپذیرد آنچه را که باید.
