دلایل متداول برای ازدواج ناموفق
راز یک ازدواج موفق
می گویند ازدواج یک ریسک است. یک ریسک بزرگ در زندگی که همه آدم ها به آن تن می دهند ، اما چرا برخی از ازدواج خود راضی و برخی ناراضی اند؟ این سوال، موضوعی بسیار حساس و بحث برانگیز است. پاسخ های بسیاری به این سوال داده شده که نتیجه گیری برای رسیدن به یک فرمول منطقی را مشکل کرده است. برخی ازدواج ها به به بن بست می رسند در حالی که واقعاً هیچ دلیلی برای این شکست وجود ندارد و در عین حال برخی ازدواج ها دوام پیدا می کنند. در حالی که دلایل بسیاری برای شکست آنها وجود دارد. پس بسختی می توان یک تئوری ثابت برای دلیل تداوم یا شکست در ازدواج پیدا کرد.
برای دانلود کلیک کنید
برچسب ها: ازدواج, برای, دلایل, متداول, ناموفق
کاربر محترم شما می توانید این مطلب را در سه قسمت مطالعه نمایید.
امواجی که به ساحل برخورد می کنند، پس از گذشت سال ها، به آرامی و رفته رفته صخره های ساحلی را فرسایش می دهند و در جغرافیای مناطق ساحلی تغییراتی پدید می آورند.
- یک شریک خوب و فعال باشید
ما همیشه با شتاب به سوی وظایف اجتماعی و کارهای شخصی خود حرکت می کنیم و از بیان حس قدردانی و سپاسگزاری باز می مانیم … در حالی که می توانیم با شریک زندگی خود بهتر رفتار کنیم. چرا به راحتی ناراحتی ها و بحران های کاری خود را بر سر او بریزیم؟
احترام گذاشتن به شریک زندگی، شیوه بسیار مؤثری برای تداوم بخشیدن به زندگی مشترک است اما در صورتی که فقط به کنار هم گذاشتن واژه ها محدود نشود؟ برای ستایش و سپاسگزاری، دلیل داشته باشیم و با تمام وجود او را تحسین کنیم. می توانید فهرستی از توانایی های همسر خود تهیه کنید. مطمئن باشید که بسیاری از آنها را فراموش کرده اید!
گذشت باید همراه با فراموش کردن خطاها باشد. در غیر این صورت، آتشی است که زیر خاکستر پنهان شده و سرانجام شعله ور خواهد شد.
- تجربه های تازه را به زندگی خود اضافه کنید
مسیر غیر قابل پیش بینی و تازه ای را در پیش بگیرید.
همراه با همسر خود به دیدن مسابقه های ورزشی بروید.
هنگامی که در بازار فروش وسایل فنی قدم می زند در کنار او باشید.
به او نشان دهید که از بودن با وی لذت می برید. بدون هیچ دلیلی لباس مناسب و زیبا بپوشید و خود را بیارایید.
به او خاطر نشان کنید که برای خوشحال کردن او خود را آراسته اید.
یک فعالیت بدنی را انتخاب کنید که می توانید دو نفری آن را انجام دهید مانند دوچرخه سواری، 
مرد فروشنده، جعبههای رنگارنگ کوچک و بزرگی را که حاوی خریدهای زن و مرد بود، به کارگرش میدهد تا آنها را به دقت در خودروی شیک و آخرین مدلشان جا بدهد و بعدش با چربزبانی خاص خودش رو به زن میگوید: «مبارک باشد؛ یک میلیون و سیصد هزار تومان، البته اصلا قابلتان را ندارد!» زن در حالی که چکپولهای خود را میشمارد، صدای فروشنده را میشنود که رو به مرد جوان میگوید: «واقعا مادر دستودلبازی دارید؛ قدرشان را بدانید!» مرد جوان که دیگر مدتهاست دیدن نگاههای متعجب و پچپچهای درگوشی برایش عادی شده، ترجیح میدهد به روی خودش نیاورد و سکوت کند اما باز هم این زن است که بلافاصله با گفتن اینکه: «ایشان همسرم هستند، نه پسرم»؛ فروشنده را از اشتباه درمیآورد. برای لحظاتی سکوت بر فضا حاکم میشود. فروشنده در حالی که به سختی تعجب خود را پشت لبخند تصنعیاش مخفی کرده و نمیداند چطور باید سر و ته قضیه را هم بیاورد، میگوید: «حالا چه فرقی میکند؟ مهم این است که آدم در ازدواج شانس بیاورد.» زن و مرد مغازه را ترک میکنند. فروشنده همچنان با نگاهی متعجب بدرقهشان میکند و آنها در حالی دور میشوند که ذهن هر کدامشان پر از هزاران اما و اگر ریز و درشت است که همگی در نهایت به این پرسش میرسد: «آیا ما واقعا خوشبختیم؟» …
عروسهایی که از دامادها بزرگترند
فردای عروسی سفره صبحانه را مادرت پهن کرد و صدایمان زد. من هم بلند شدم و سر سفره کنارت نشستم. با اشاره ابروهایت متوجه شدم که باید دورتر از تو بنشینم. چادرم را جلو کشیدم و آن طرفتر رفتم. دستم را به سمت سفره بردم تا تکه نانی بردارم و با پنیر بخورم، که تا با اشارهات متوجهم کردی که چند تار مویم معلوم شده. ته دلم هم خوشحال بودم و هم ناراحت. خوشحال از اینکه این تعصب را نشانه علاقهات میدانستم و ناراحت از اینکه همیشه با خانوادهات سر یک سفره باید غذا بخورم. اتاقهایمان کنار هم بود. من و تو اتاق کوچک را برداشته بودیم و حسین آقا، برادر بزرگترت، اتاق بزرگ را. همیشه میگفتی آنها چون بچه دارند، باید راحتتر باشند. حاج آقا و حاج خانم هم آن طرف حیاط بودند. یادت هست؟ یک روز با یک دست کله پاچه وارد خانه شدی و گفتی: «عصمت خانوم، این کله پاچه رو پاک کن و شب بار بگذار. فردا جمعه است، خوبه همه دور هم باشیم.» با دیدن کله پاچه و بوی بد آن حالت تهوع پیدا کردم. کنارم ایستادی و گفتی: «این لوس بازیها یعنی چی؟ آبروی منو بردی.» اصلاً نمیفهمیدی حاملگی و ویار یعنی چی. دلم هوس خیلی چیزها را میکرد. هر وقت به تو میگفتم، جواب میدادی باشد، میخرم. اما هر روز که از سر کار برمیگشتی فقط همان خرید روزانه را کرده بودی. یادم میآید به تو گفتم: «کاظم آقا، من عاشق گلم.» اما در جواب من گفتی: «تو باید عاشق من باشی.» بعد از به دنیا آمدن علی رضا یک زنجیر طلا خریدی و گردنم انداختی. بعد هم یک جعبه شیرینی بالای سرم گذاشتی و گفتی: «این از گل بهتر است.» ته دلم گفتم: «فکر نکن، فکر خودت و بچهات باش.» با بزرگ شدن علی رضا رفتارهایت مردانهتر شد. حالا که فکرش را میکنم، میبینم چه روزهای سختی را پشت سر گذاشتم. چقدر با دست لباسها و کهنههای بچهها را میشستم. هر چه میگفتم «حاجی، طلاهایم کهنه شده»، توجهی نمی کردی.میبینی حاجی؟ حالا که بعد از یک سال سر مزارم آمدی باز هم جعبه شیرینی برای خیرات گذاشتی. چی میشد به خاطر من گل میخریدی؟ 