آیا فرزندانتان می دانند آنها را دوست دارید؟
بی تردید شما فرزندان خود را دوست دارید. آیا آنها هم می دانند که دوستشان دارید؟ بیشتر مردم فکر می کنند که عشق
پدر و مادر به فرزند امری ساده، روشن و واضح است. شما هر روز عشقتان را به هزاران شیوه به فرزندتان نشان می دهید. ولی گاهی کودک منظورتان را درک نمی کند، درست مانند این که به زبان دیگری سخن می گویید. حداقل سه زبان برای ابراز عشق وجود دارد: نشان دادن عشق، گفتن (بیان کردن) ، و نوازش کردن . در ادامه نکات سودمندی جهت درخشش عشق در زندگی فرزندانتان با توجه به سن آنها ارائه می گردد.
تا دو سالگی، عشق کودکانه
دکتر اسمیت، روان شناس، توضیح می دهد که ابراز علاقه و توجه به بچه های کوچکتر آسان تر است. بچه ها درک مستقیمی از اطرافشان دارند. ابراز علاقه روشی برای مطمئن کردن کودکی است که به نوازش و اطمینان بین والدین و خودش نیاز دارد.
کودکان نوپا ممکن است همیشه درک نکنند که چه می گویید، ولی والدین می توانند با صدای آرام و مهربان با کودکان گفتگوی مثبت داشته باشند. اغلب لحن صدای شما منظورتان را از کلماتتان بیان می کند.
ارتباط چهره به چهره نیز مهم است. گاهی والدین نمی دانند که کودکان چه درکی از چهره آنها دارند. به آینه نگاه کنید. ظاهر معمولی شما چگونه است؟ آیا خوشحال به نظر می رسید یا عصبانی و یا ناراحت؟ بچه ها را در آغوش بگیرید، ببوسید، نوازش کنید، لبخند بزنید و با آنها بخندید.
گذراندن وقت با کودکان، در هر سن و شرایطی ، بسیار جالب است. این کار ، اعتماد به نفس و حس استقلال کودک را تقویت می کند.
سه تا پنج سالگی ، به قلب خود رجوع کنید
روان شناسان کودک و خانواده معتقدند که پدر و مادر باید بیاموزند که چگونه پیام های عشق و علاقه خود را به کودکان برسانند. کودکی که دوست دارد مورد علاقه شما باشد، ممکن است بخواهد ظرف هایش را بشویید، برایش هدیه بخرید، اوقاتی را با او سپری کنید، برایش بستنی بخرید ، یا دوچرخه اش را تعمیر کنید. کودک در این سن دلش می خواهد جملاتی مانند : دوستت دارم، تو برایم مهم هستی، دوست دارم با تو باشم و … را از پدر و مادر بشنود. می خواهد والدینش او را در آغوش بگیرند، دستهایش را بگیرند و او را نوازش کنند.
وقتی به فرزندتان می رسید، به چشمهایش نگاه کنید، دستهایش را بگیرید، نوازشش کنید، با او بازی کنید و با هم قدم بزنید. به او بگویید دوستش دارید و از داشتن او خوشحالید، کودک مشتاق شنیدن این جمله ها و کلمات است.
شش تا هشت سالگی، به نام عشق
پروفسوراندی بیل، مشاور و استاد دانشگاه، در مورد گفت و گو و صحبت با فرزندان می گوید: همه ما حس می کنیم که وجود علاقه ضروری است و گاهی فکر می کنیم که عشق را می توان با زمان معنی کرد. توجه به این نکته مهم است که ما وقت داریم، ولی باید نحوه اختصاص و برنامه ریزی وقت خود را انتخاب کنیم. بنابراین والدین می پرسند که فرزندم چقدر زمان می ارزد؟
خوشا به حال والدینی که در دوران کودکی فرزندانشان اوقاتی را به آنها اختصاص می دهند، زیرا کودک باید در چند سال آینده با بسیاری از
مشکلات نوجوانی مقابله کند.
چگونه تشخیص می دهید که چه پیام هایی را بفرستید؟ یک روش مهم ، توجه به نوع ابراز علاقه کودک به شما و دیگران است. آیا او می گوید، «دوستت دارم»؟ یا کارهایی انجام می دهد که توجه شما را جلب کند؟ و یا برایتان یادادشت می نویسد؟ روش های زیادی برای ابراز علاقه وجود دارد. به روش ابراز علاقه فرزندتان توجه کنید. او را در آغوش بگیرید و ببوسید. با او به دوچرخه سواری بروید و به لطیفه هایش بخندید.
نه تا دوازده سالگی، دوستت دارم
دکتر اسمیت توضیح می دهد: به تدریج که کودک شما بزرگ می شود، ابراز علاقه به صورت گفتاری و رفتاری در می آید. کلمات و رفتار مثبت شما نشان می دهد که به او احترام می گذارید و متوجه این نکته هستید که او بزرگ شده است.
بیشتر ما زندگی پر مشغله ای داریم. بنابراین در حالی که به حرف های فرزندتان گوش می دهید، غذا بپزید، به اطوشویی بروید و کارهای معمول روزانه را انجام دهید. پروفسور اندی بیل تأکید می کند که : نه تنها باید به حرف های او «گوش کنید»، بلکه باید «توجه» نیز داشته باشید. نحوه گوش دادن به صحبت های فرزندتان، توجهتان را به او کامل می کند. خود شما گفت و گو را شروع کنید و نه تنها واقعاً گوش دهید بلکه احساس کنید.
همانطور که بچه ها بزرگتر می شوند، این مراحل را پشت سر می گذارند و کمتر به ابراز علاقه به صورت در آغوش گرفتن و بوسیدن، تمایل نشان می دهند. ولی همچنان به یادآوری علاقه شما نیاز دارند، تنها نوع ابراز علاقه تغییر می کند.
با رشد خانواده و
کودک ، بچه ها مایلند بدانند که آنها را دوست دارید و برایتان ارزشمند هستند. اگر زبانشان را بدانیم می توانیم پیام های عشق را به آنها برسانیم. به طور مرتب به آنها ابراز علاقه کنید، اوقاتی را جهت گذراندن با آنها در نظر بگیرید و عصبانی نشوید تا ارتباط تان قطع نشود.
با هم غذا بخورید،
کتاب بخوانید و علاقه خود را به آنها نشان دهید. همیشه در هر سنی به او بگویید: دوستت دارم.
گذراندن وقت با کودکان، در هر سن و شرایطی ، بسیار جالب است. این کار ، به ویژه اگر بدون حضور برادر یا خواهرش باشد ،
اعتماد به نفس و حس استقلال کودک را تقویت می کند، زیرا در مدت حتی ۱۰ یا ۱۵ دقیقه، توجه ویژه شما به او فرصت صحبت کردن، مرکز توجه بودن و همچنین توجه شما به حرفهایش را فراهم می کند.
چند روش برای نشان دادن علاقه
۱ – احساسات خود را بیان کنید.
وقتی فرزند خود را به مدرسه می فرستید، به او بگویید دوستش دارید. وقتی مشغول انجام تکالیفش است، باز هم علاقه خود را بیان کنید. حتی نوجوانان سرکش نیز علاقه و توجه قلبی شما را رد نمی کنند.
۲ – در حال نوازش با او گفتگو کنید.
این روش ابراز غیرکلامی علاقه است. ایجاد این رابطه با کودکان و فرزندان دوره ابتدایی آسان است. با بزرگتر شدن کودک ، ابراز علاقه به این روش سخت تر می شود. ولی کودکان مدرسه ای نیز هنوز گاهی به نوازش نیاز دارند و از در آغوش گرفتن استقبال می کنند. حتی نوجوانان که اغلب در آغوش گرفتن را رد می کنند، معمولاً خاراندن پشتشان توسط والدین را دوست دارند.
۳ – در مورد فرزندتان با دیگران صحبت کنید طوری که خودش نیز بشنود.
اگر کسی از پسر یا دختر شما تعریف کرد، به فرزند خود بگویید. کمی تعریف و بالیدن به آنها اشکالی ندارد و اعتماد به نفس را در آنها ایجاد می کند.
۴ – به او توجه کنید.
وقتی با عروسک ، بازی می کند، بایستید و او را تماشا کنید؛ وقتی فرزند دیگرتان در حال پیانو زدن است، بنشینید و گوش دهید. این روش بسیار دقیقی برای گفتن «دوستت دارم» با چشم و گوش است.
۵ – به او کمک کنید.
وقتی که با عجله می خواهد به سرویس مدرسه برسد اگر در مورد غذا، لباس یا کیفش مشکلی دارد، به او کمک کنید. اگر می خواهد قلعه یا خانه بسازد و برای جمع آوری قطعات و نقشه آن با مشکل مواجه شده ، به وی کمک کنید و بی توجه نگذارید.
۶ – به سرگرمی ها و علائق او توجه کنید.
به مدرسه اش سر بزنید. اگر مسابقه ای دارد، حتماً به تماشا بروید. علائق فرزندتان مهم است؛ اگر به آنها توجه کنید، عشق و علاقه خود را ثابت کرده اید.
ابراز علاقه و توجه به بچه های کوچکتر آسان تر است. بچه ها درک مستقیمی از اطرافشان دارند. ابراز علاقه روشی برای مطمئن کردن کودکی است که به نوازش و اطمینان بین والدین و خودش نیاز دارد.
۷ – عشق و علاقه خود را همزمان با محدودیت ها ابراز کنید.
وظیفه شما ایجاد محدودیت منطقی برای رفتارهای فرزندتان است. والدین دمدمی نشان می دهند که برای توجه به فرزندان خود انرژی کافی ندارند. گفتن «نه» و تغییر ندادن آن در مواردی، قوی ترین نوع بیان عشق است.
۸ – به آنچه باید انجام دهد توجه کنید (کارهای درست را تشویق کنید)
. با توجه و تشویق رفتاری های مثبت، به روش دیگری به او می گویید دوستت دارم. مثلاً بگویید: در جمع کردن سفره کمک کردی، از تو ممنونم. یا «کار خیلی خوبی کردی که برای کلوچه ها از دوستت تشکر کردی».
۹ – موضوعاتی برای گفتگو پیدا کنید (سر صحبت را باز کنید)
. روش کامل کردن چرخه گفتگو را یاد بگیرید. مثلاً وقتی می گوید: «دوستم می خواهد به شهر دیگری برود.» نگویید: «نگران نباش، دوست دیگری پیدا می کنی.» پاسخ دهید: «کی می رود؟» منظور شما از این سؤال این است که «شنیدم چه گفتی و به آن علاقه مند شدم و مایلم بیشتر بدانم». این جمله توجه، علاقه و عشق شما را ثابت می کند.
۱۰ – تشویق کنید.
به گام ها و مراحل پیشرفت او توجه کنید. اگر مطالعه می کند، بسکتبال بازی می کند یا در حال پرورش و رشد دانه ای است، او را تشویق کنید و اگر ناامیدی و شکست را تجربه کرد، برای پاک کردن اشکهایش پیش او باشید.
در انتها ۲۴ روش نشان دادن علاقه به فرزندان را به صورت خلاصه یادآوری می کنیم:
۱ – به حرف های آنها گوش کنید، واقعاً گوش کنید.
۲ – برای درک آنها و احساساتشان وقت صرف کنید.
۳ – کودکان کامل نیستند، همان طور که ما پدر و مادرها کامل نیستیم. آنها را آن گونه که هستند، بپذیرید.
۴ – اوقاتی را با آنها سپری کنید.
۵ – به جای گفتن سخنان منفی، با آنها گفتگوی مثبت داشته باشید.
۶ – به آنها افتخار کنید و بگویید که از داشتن آنها خوشحال هستید.
۷ – با دوستانشان مهربان باشید.
۸ – درباره مسائل خود با آنها صحبت کنید که بدانند به آنها اهمیت می دهید.
۹ – آنها را با هم مقایسه نکنید.
۱۰ – به مدرسه آنها سر بزنید و در مراسم مدرسه شرکت کنید.
۱۱ – به چیزهایی که که مورد علاقه آنهاست احترام بگذارید.
۱۲ – در مورد مسائل مختلف نظر آنها را بپرسید.
وقتی به فرزندتان می رسید، به چشمهایش نگاه کنید، دستهایش را بگیرید، نوازشش کنید، با او بازی کنید و با هم قدم بزنید. به او بگویید دوستش دارید و از داشتن او خوشحالید، کودک مشتاق شنیدن این جمله ها و کلمات است.
۱۳ – با آنها بخندید.
۱۴ – کارهایی پیدا کنید که می توانید با هم انجام دهید.
۱۵ – به کارها و تکالیف مدرسه شان علاقه نشان دهید.
۱۶ – بدانید که به چه چیزهایی علاقه دارند و برای رسیدگی به این مسائل وقت صرف کنید.
۱۷ – غذا را با هم بخورید و آنها را در خانه به حساب بیاورید.
۱۸ – به آنها بگویید که برای شما استثنایی و فوق العاده هستند.
۱۹ – برای توضیح مسائل و پاسخ به سؤالاتشان وقت بگذارید.
۲۰ – به آنها بیاموزید که در شرایط گوناگون چگونه رفتار کنند.
۲۱ – از خودتان به خاطر آنها، مراقبت کنید.
۲۲ – به آنها بگویید از این که پدر و مادرشان هستید، خوشحالید.
۲۳ – وقتی آنها را می بینید، لبخند بزنید.
۲۴ – هر روز به آنها بگویید که دوستشان دارید.
منبع: همشهری
لینک ها
کودکان ۴ تا ۶ ساله را بهتر بشناسیم
چقدر در کنار فرزندتان هستید
چگونگی برقراری ارتباط غیر کلامی با کودک
راه های برقرار پیوند عاطفی بین کودک و والدین
آشنایی با مراحل تکاملی رشد در کودکان تا پایان سه سالگی
آنچه که والدین باید بدانند
آیا فرزندانتان می دانند آنها را دوست دارید؟
برای دانلود کلیک کنید
برچسب ها:
آنها,
آیا,
دانند,
فرزندانتان,
می
نوشته: admin
تاریخ: ۱۵ دی ۱۳۹۰
شاید به عنوان والدین کودکان پنج تا نـُه ساله فکر کنید، تمام تلاش خود را برای رشد ذهنی فرزندانتان انجام دادهاید؛ از هنگام نوزادی برایشان کتاب خواندهاید، سرگرمی های فکری و اسباب بازی های ذهنی برایشان تهیه کردهاید، آنها را با کتابخانه آشنا کردهاید و اکنون هم در یک مدرسه خوب درس می خوانند. اما آیا باید از این پس خیالتان راحت باشد؟
پدر و مادر با تشویق هر گام کوچک کودک ، کمک بزرگی به خلاقیت های بزرگ تر وی در آینده خواهند کرد.
اکنون محققان معتقدند که تحریکات ذهنی کودکان از سوی والدین نقشی بسیار مهم در تقویت هوش آنان دارد. مطالعات نشان میدهند ژن و محیط هر دو سهم فراوانی در افزایش هوش کودک دارند و در این راستا عوامل محیطی را سلامت، تغذیه و تربیت خانوادگی معرفی کردهاند. براساس یافتههای اخیر، حتی اگر ژن ها نقش اصلی در میزان ضریب هوشی افراد داشته باشند، هرگز نمی توان تأثیر والدین را بر ذهن کودک منکر شد و نادیده گرفت.
به خصوص در سال های اول زندگی کودک، وقتی مغز هنوز در حال شکل گیری و تکامل است، توجهات والدین حتی اگر شرکت در بازی سادهای چون دالی موشک باشد، به ایجاد مداربندی های مغزی پیچیده و ضروری و تقویت آن برای ارتقای هوش کودک کمک می کند.
کریگ رَمی(CRAIG RAMEY) پروفسور روان شناسی کودک می گوید: «واقعاً لازم است والدین بدانند که چقدر دادههایشان به فرزندان مهم و سرنوشت ساز است و کودک از سنین بسیار پایین و بدو تولد تحت تأثیر تربیت والدین قرار می گیرد.»
تحقیقات دانشمندان روی دو گروه شاهد و آزمایشی از کودکان نشان داده است که تجارب و تعالیم دوران کودکی روند رشد و تکامل مغزی را تسریع و تقویت می کند. دو سال اول زندگی به نوعی دوره طلایی رشد مغزی کودک است و این زمان دوران ایجاد ارتباطات مغزی به حساب میآید. در این سن در مغز بیش از ۳۰۰ تریلیون ارتباط وجود دارد و در همین زمان سلول هایی که هنوز مرتبط نشدهاند و مورد استفاده قرار نگرفتهاند غیرقابل استفاده می شوند.
نقش شما به عنوان پدر و مادر تنها به دوران کودکی و نوجوانی محدود نمی شود، زیرا فرزندان در جوانی و بزرگسالی هم به پشتیبان و راهنما نیاز دارند.
بنابراین به نظر می رسد به منظور برنامه ریزی کمک به ذهن فرزندان ، محدودیت زمانی داریم. دانشمندان معتقدند نیازی نیست برای دستیابی به این هدف ، آموزش های رسمی خاصی را برای کودک در پیش بگیریم.آنچه ضروری است ایجاد فضای مناسب و تحریک کننده برای تعلیم روزمره است و برای این منظور، متخصصان رعایت توصیه های زیر را از ابتدای کودکی پیشنهاد می کنند.
چشمان نوزاد در شش هفتگی تا فاصله ۵/۱۷ سانتیمتری متمرکز میشود و این دقیقاً به اندازه فاصله ای است که شما کودک را جلوی خود نگه می دارید و به صورت او نگاه می کنید. این عمل ارتباطات مغزی را به الگویی تشخیصی که با هر بار دیدن تقویت میشود تبدیل می کند ؛ و به کودک کمک می کند در شناخت مفاهیم مشابه و نامتشابه مهارت بهتری کسب کند.
بسیاری از والدین با علم به اینکه بازی از لوازم ضروری برای رشد کودکان است اما همواره این سئوال را تکرار می کنند که چه نوع بازی مناسب است؟ بسیاری هم فکر می کنند که بازی کودکانشان باید حتما با اسباب بازی های گران قیمت و لوکس صورت بگیرد و به همین جهت در دوره هایی از رشد که کودکان به لوازم خانگی برای بازی علاقمند می شوند و مجذوب بشقاب و قابلمه و امثال آن می شوند دلگیر شده و علت آن را اشکالی در فرزند خود می یابند .حال آنکه مهم آن است که بازی کودک برای او جنبه آموزش دهندگی و جذابیت داشته و روح تشنه و کنجکاو او را سیراب کند لذا با وسایل ساده و در دسترس هم می توان این زمینه را فراهم نمود . در ادامه معرفی بازی های خاص سنین سه تا چهار سال با ما همراه باشید .
فرزند ۹ ساله من علیرغم اینکه در ریاضی نمرات خوبی کسب میکند. در درس املاء ضعف خاصی دارد و هیچوقت تا به حال نمره قابل قبولی به دست نیاورده. به غلطهای املائی او که نگاه میکنم حکایت از بیدقتی او دارد. در اثر همین بیدقتیها اعتماد به نفس خود را از دست داده و پشتکار لازم را در انجام تکالیف ندارد. گاهی حتی در به خاطر سپاری طولانی مدت بعضی مطالب نیز ضعیف عمل میکند. چه باید کرد؟ به همین خاطر به مرکز روانشناختی مراجعه کردهام تا با روانشناسان این مرکز مشورتی داشته باشم و راهکار مفیدی را دریافت کنم.
اگر کودکی با انتقاد زندگی کند ،می آموزد که محکوم کند.
