پرخورری ممنوع!
علی علیهالسلام فرمودند:
کم خوردن، مانع بسیاری از بیماریهای بدن میشود (۱)
گاهى سر سفره، به غذایى میرسیم که با وضع مزاج و معده ما سازگار نیست و نباید از آن بخوریم اما نمیتوانیم از هوس خوردن جلوگیرى کرده و از آن غذاى ناسازگار میخوریم و چند ساعت بعد، بیمار و مریض مىافتیم یا گاهى، کس دیگرى را مىبینم که ناراحتى مزاجى ندارد ولى در خوردن غذا، چنان افراط و زیاده روى میکند که مریض مىشود.
ای امید من

گنجینههای رجب(۱۱)
یا من ارجوه لکل خیر: ای کسی که در هر امر خیری به تو امید دارم.
انسان موجودی است که با امید و انگیزه و هدف زنده است. انسان آگاه سعی میکند کارهای خودش را به خدا متصل کند. بخصوص آن که کارهای ما؛ خیرات و خوبیها هم باشند. مثل این که اگر نعمتی در دنیا نصیب ما میشود، آن را از خدا بدانیم و بگوییم (هذا من فضل ربی) و اگر مصیبت و گرفتاری هم پیش میآید، صبر و مقاومت داشته و از خدا طلب یاری و رفع مشکل نماییم.
بسیاری از آیات قرآن کریم نیز محتوای امید آفرین و تشویق کننده دارند. در آیات گوناگون آمده است که در قبال انجام عمل نیک و پرهیز از گناهان، بهشت و نعمتهای جاودان به ما عطا میکنند.
ضرورت و فوائد برنامه ریزی در اسلام

در عصر ارتباطات و پیشرفت های شگرف برای کسب علم و دانش و رشد فکری و اجتماعی و معنوی و هر کاری، انسان نیاز به برنامه ریزی و تنظیم اوقات دارد، اسلام به عنوان کاملترین دین الهی که برای بشریت آمده بر مسئله برنامه ریزی تأکید و پافشاری نموده است.
ادب حضرت ابوالفضل العباس علیهالسلام در دوران کودکى
یکى از فضایل والاى انسانى و اسلامى، رعایت ادب است. ادب در برابر بزرگان و مقدسات و در همه موارد زندگى، زینت اخلاق بوده و از عوامل و ارکان مهم شخصیت معنوى انسان است. امیرمومنان على علیهالسلام ضمن سفارش به فرزندش امام حسن علیهالسلام در فراگیرى ادب ، فرمود:
یا بنى ! الادب لقاح العقل ، و ذکا القلب و عنوان الفضل
امام هادی و شیعهنمای تفرقهافکن

امام هادی(علیهالسلام) برای حفظ اتحاد جامعه، تفرقهافکنان را طرد و آنان را که دارای اندیشههای منحرف بودند، به جامعه معرفی میکرد.
محمد بن عیسی میگوید: امام علی النقی(علیهالسلام) در نامهای به من نوشت: خدا علی حسکه قمی و قاسم یقطینی را لعنت کند! شیطان به نظر قاسم آمده و با القای سخنان فریبنده، او را مغرور کرده است.[۱]
خاموش کننده خشم الهی
در ملاکهای بشری و انسانهای معمولی، کسی که دارای حالات فوقالعاده در نماز، وضو، دعا، مناجات و حج و… باشد و در سجدههایش صدها و هزارها مرتبه، ذکر خدا را تکرار کند، انسانی است منزوی که تمام وقت و عمر خود را صرف عبادت فردی کرده و به هیچ نیازهای زندگی مادی و حیات اجتماعی توجه ندارد! در حالی که زندگی امام سجاد علیهالسلام خلاف این برداشت را به اثبات میرساند. وی با وجود آن همه دعاها و مناجاتهای طولانی و کمنظیر، از جامعه خود و نیازها و واقعیتهای زمانش غافل نیست؛ بلکه در میدان وظایف اجتماعی و اخلاقی نیز پیشوایی الگو و نمونه است.
محمد اسحاق می گوید: بسیاری از خانوادههای محروم و نیازمند مدینه، شبانگاه از لطف و بخشش مردی ناشناس بهرهمند میشدند و هرگز او را نشناختند، مگر زمانی که علی بن الحسین علیهالسلام درگذشت و آن مرد ناشناس دیگر به سراغ آنان نیامد. آنگاه بود که دانستند آن امدادگر ناشناس، زین العابدین علیهالسلام بوده است.(۱)
من توبه می کنم و تو امتحان سخت
فرازهایی از دعای ابو حمزه ثمالی
انسان پس از تصمیم ها و توبه به شور و حالى مىرسد و به خلوص دست مىیابد و لذتهایى مىبرد اما این حالتها و این خلوص و این حضور در نماز دوام نمىآورد و زود از دست مىرود و انسان مشتاق حضور را در یک نفرت و خستگى و یک یأس کشنده و جانکاه قرار مىدهد، البته هر چقدر که حضور و لذت زیادتر شده باشد، این خستگى و ناراحتى زیادتر خواهد بود.

