امام هادی(علیهالسلام) برای حفظ اتحاد جامعه، تفرقهافکنان را طرد و آنان را که دارای اندیشههای منحرف بودند، به جامعه معرفی میکرد.
محمد بن عیسی میگوید: امام علی النقی(علیهالسلام) در نامهای به من نوشت: خدا علی حسکه قمی و قاسم یقطینی را لعنت کند! شیطان به نظر قاسم آمده و با القای سخنان فریبنده، او را مغرور کرده است.[۱]
برچسب ها: امام, تفرقهافکن, شیعهنمای, هادی
در ملاکهای بشری و انسانهای معمولی، کسی که دارای حالات فوقالعاده در نماز، وضو، دعا، مناجات و حج و… باشد و در سجدههایش صدها و هزارها مرتبه، ذکر خدا را تکرار کند، انسانی است منزوی که تمام وقت و عمر خود را صرف عبادت فردی کرده و به هیچ نیازهای زندگی مادی و حیات اجتماعی توجه ندارد! در حالی که زندگی امام سجاد علیهالسلام خلاف این برداشت را به اثبات میرساند. وی با وجود آن همه دعاها و مناجاتهای طولانی و کمنظیر، از جامعه خود و نیازها و واقعیتهای زمانش غافل نیست؛ بلکه در میدان وظایف اجتماعی و اخلاقی نیز پیشوایی الگو و نمونه است.
محمد اسحاق می گوید: بسیاری از خانوادههای محروم و نیازمند مدینه، شبانگاه از لطف و بخشش مردی ناشناس بهرهمند میشدند و هرگز او را نشناختند، مگر زمانی که علی بن الحسین علیهالسلام درگذشت و آن مرد ناشناس دیگر به سراغ آنان نیامد. آنگاه بود که دانستند آن امدادگر ناشناس، زین العابدین علیهالسلام بوده است.(۱)
برچسب ها: الهي, خاموش, خشم, كنندهفرازهایی از دعای ابو حمزه ثمالی
انسان پس از تصمیم ها و توبه به شور و حالى مىرسد و به خلوص دست مىیابد و لذتهایى مىبرد اما این حالتها و این خلوص و این حضور در نماز دوام نمىآورد و زود از دست مىرود و انسان مشتاق حضور را در یک نفرت و خستگى و یک یأس کشنده و جانکاه قرار مىدهد، البته هر چقدر که حضور و لذت زیادتر شده باشد، این خستگى و ناراحتى زیادتر خواهد بود.
برچسب ها: امتحان, توبه, من, می, کنممجتمع فرهنگی پیام هدایت چون سالهای گذشته اقدام به برپایی نمایشنامه سوگواره حضرت زهرای مرضیه نموده است .
این نمایشنامه که به همت دانش آموزان و مسئولین مدرسه راهنمایی پیام هدایت برگزار می شود، به زندگانی و شهادت حضرت زهرا (سلام الله علیها) پرداخته است .
برچسب ها: برگزاری, زهراس, سوگ, نمایشنامه
اگرچه امام على(علیهالسلام) بنا به مصلحت آن روز دنیاى اسلام، سیاست سکوت و انزوا در پیش گرفته بودند لیکن هرگاه که همین مصلحت اقتضا داشت سکوت شکسته شود از برآوردن فریاد، دریغ نمىکردند. این فریاد امام(علیهالسلام) گاه در قالب انتقادى کلى ـ بدون ذکر نامى از شخص و یا گروه خاصى ـ مطرح مىشد و گاه با صراحت تمام و با ذکر نام اشخاص بیان مىگردید. براى نمونه:
الف) امام على(علیهالسلام) هنگامى که مالک اشتر را به فرماندارى مصر منصوب نمودند، در نامهاى خطاب به وى، آشفتگى دوران پیش از حکومت خود را چنین توصیف کردند: «فان هذا الدین قد کان اسیراً فى ایدى الاشرار، یعمل فیه بالهوى و تطلب به الدنیا»(۱)؛ همانا این دین در دست بدکاران اسیر گشته بود، با نام دین به هواپرستى پرداخته و دنیاى خود را به دست مىآوردند.
برچسب ها: امام, انتقاد, علی, علیه, کلی
برچسب ها: امام, صادق, مداحیمیلاد
یکى از موانع مهم تهذیب نفس و سیر و سلوک الى الله آن است که ما همواره به بیرون از خود مىنگریم و از خود غافلیم و در حقیقت فضول هستیم نه عقول؛ فرق فضول و عقول این است که انسان عقول، ابتدا به درون و آنگاه به بیرون، ولى انسان فضول، همواره به بیرون از خود مىنگرد و این، مشکل ماست که شرحش در یکى از خطبههاى مبسوط على علیه السلام که هنگام قرائت آیه مبارکه: یا ایها الانسان ما غرک بربک الکریم(۱) ایراد فرمودند، آمده است. آن حضرت مىفرمایند: اى انسان چه چیز تو را بر گناه جرات داده و چه چیز تو را در برابر پروردگارت مغرور ساخته و کدامین عامل تو را بر هلاکت خویشتن علاقهمند کرده است؟ مگر این بیمارى تو بهبود نمىیابد و یا این خوابت بیدارى ندارد؟ چرا همان گونه که به دیگران رحم مىکنى، به خود رحم نمىکنى؟ تو که هر گاه کسى را در آفتاب سوزان بیابى، بر او سایه مىافکنى و هر گاه بیمارى را ببینى که سخت ناتوان گشته، از سر رحم بر او مىگریى، پس چه چیز تو را بر این بیماریت شکیبایى بخشیده و بر این مصائبت صبور ساخته و چه چیز تو را از گریه بر خویشتن تسلى داده؟ در حالى که هیچ چیز براى تو عزیزتر از خودت نیست… این خواب غفلتى که چشمت را فرا گرفته، با بیدارى برطرف ساز… . کسى که با داشتن چندین لباس، برهنه باشد و آنگاه برهنهاى را در رهگذر ببیند و به حال او اشک بریزد عاقل نیست. امیرالمؤمنین علیه السلام در این خطبه پس از تبیین مثل به ممثل پرداخته، مىفرماید: اگر نقصى را در دیگران یا غفلتى را از دیگران مشاهده کنیم، متاثر شده رنج مىبریم، اما هرگز به درون خود سر نمىزنیم که آیا ما هم گرفتار این غفلت و گناه هستیم یا نه: یا ایها الانسان ما جراک على ذنبک و ما غرک بربک و ما انسک بهلکة نفسک؟ اما من دائک بلول، ام لیس من نومتک یقظة؟ اما ترحم من نفسک ما ترحم من غیرک…؟(۲) فضول کسى است که کار زاید مىکند؛ ولى اگر عقل حاکم باشد و انسان خود را اصلاح کند، اصلاح دیگران، جزو حسن خلق مىشود.یکى از موانع مهم تهذیب نفس و سیر و سلوک الى الله آن است که ما همواره به بیرون از خود مىنگریم و از خود غافلیم و در حقیقت فضول هستیم نه عقول؛ فرق فضول و عقول این است که انسان عقول، ابتدا به درون و آنگاه به بیرون، ولى انسان فضول، همواره به بیرون از خود مىنگرد.
ما وقتى موظفیم دیگران را اصلاح کنیم که خود را اصلاح کرده باشیم؛ اما این، مقدمهاى تحصیلى است نه حصولى و بهانه به دست تارکان امر به معروف و نهى از منکر نمىدهد؛ هیچ کس حق ندارد بگوید: چون خود را اصلاح نکردهام نباید جامعه را اصلاح کنم؛ زیرا انسان، موظف است هر چه سریعتر خود را اصلاح کند. گاهى مىگوییم: ما که پزشک نیستیم، حق طبابت نداریم، این سخن، حق است و کسى هم نباید تحصیل پزشکى را بر ما تحمیل کند؛ چون تحصیل آن، سن، امکانات و استعداد خاصى مىخواهد و مقدور هر کسى نیست. پس اگر نتوانستیم بیمارى را درمان کنیم، عذر ما موجه است، چون مقدور ما نیست؛ اما اگر کسى مشکل اخلاقى داشته باشد، ما نمىتوانیم بگوییم چون خود را اصلاح نکردهایم نمىتوانیم به اصلاح او اقدام کنیم؛ چون انسان همواره موظف است خود را اصلاح کند. اصلاح نفس، مقدور همه ماست وگرنه خداوند آن را بر ما واجب نمىکرد. البته در آغاز، دشوار است، ولى سختى آن کاذب است و در درون هر کاذبى، صادقى نهفته است. چیزى که سختى آن دروغ است، آسانى آن راست است.اى انسان چه چیز تو را بر گناه جرأت داده و چه چیز تو را در برابر پروردگارت مغرور ساخته و کدامین عامل تو را بر هلاکت خویشتن علاقهمند کرده است؟
بنابراین، اصلاح نفس، آسان است و انسان مىپندارد دشوار است. از این رو وجود مبارک امیرالمؤمنین علیه السلام مىفرماید: آیا دیدهاید هیچ عاقلى به حال دیگران گریه کند و به حال خود ننالد؟ عقل آن است که انسان از طعامى که در سفره دارد هم خود سیر شود و هم گرسنه را سیر کند. درباره تغذیه روح و تهذیب اخلاق نیز چنین است. انسان موظف است جان گرسنه و تشنه خود را با فضایل و کرایم اخلاقى، سیر و سیراب کند و آنگاه مقدارى هم به غیر خود بچشاند؛ یعنى پس از تهذیب خود به فکر تهذیب دیگران باشد. اگر خود را اصلاح نکردهایم در حقیقت معروف را دوست نداشته و از منکر منزجر نبودهایم وگرنه به معروف عمل مىکردیم و از منکر باز مىماندیم. بنابراین، با این تحلیل علوى (صلوات الله و سلامه علیه) معلوم مىشود که فضول و عقول کیست.
امام امیرالمؤمنین علیهالسلام خود نیز مى فرماید: پروردگارم به من قلبى عَقول و لسانى سَئول بخشیده است: انَّ ربی و هب لی قلبا عَقولا و لسانا سَؤولا؛ قلب عقول قلبى است که عاقلانه بیندیشد و لسان سئول لسان پر سؤال است که هر چه را نداند(۳) مىپرسد.
برچسب ها: آیة, الله, جوادی, عقول, فضول
ایمان یکی از پرکاربردترین مفاهیم قرانی است.اما مصادیق ایمان و معیار های آن چیست؟یکی از معیارهای اصیل و اصلی ایمان”ولایت پذیری”است،در این نوشتار به شرح آن می پردازیم.
“زبیر بن عوام” که از مهاجران بود با یکى از انصار (مسلمانان مدینه) بر سر آبیارى نخلستانهاى خود که در کنار هم قرار داشتند، اختلافى پیدا کرده بودند. هر دو براى حل اختلاف خدمت پیامبر (صلی الله علیه و آله) رسیدند. از آنجا که باغستان زبیر در قسمت بالاى نهر و باغستان انصارى در قسمت پائین نهر قرار داشت، پیامبر (صلی الله علیه و آله) به زبیر دستور داد که اول او باغهایش را آبیارى کند و بعد مسلمان انصارى. این مطابق همان سنتى بود که در باغهاى مجاور هم جریان داشت اما مرد انصارى به ظاهر مسلمان، از داورى عادلانه پیامبر (صلی الله علیه و آله) ناراحت شد و گفت: آیا این قضاوت به خاطر آن بود که زبیر، عمهزاده تو است؟! پیامبر (صلی الله علیه و آله) از این سخن بسیار ناراحت شد به حدى که رنگ رخسار او دگرگون گردید، در این هنگام این آیه نازل شد و به مسلمانان هشدار داد:
برچسب ها: ایمان, نشانه, ولایت, پذیری
برای دانلود کلیک کنید
بُرد در شب تا نبیند بینقاب ماه نورانی تر از خود، آفتاب
