شناسایی هایی که از طریق ارتباط های اینترنتی میان افراد صورت می گیرد، بیشتر مورد سوء استفاده انسان های شیاد است و خانواده ها به ویژه جوان ها باید به آن توجه بیشتری کنند.
 وی به خانواده ها در خصوص ازدواج های اینترنتی هشدار داد و خواستار مراقبت بیشتر والدین نسبت به فرزندان خود در این زمینه شد.معاون پژوهشی مرکز مطالعات و پژوهش های جمعیتی آسیا و اقیانوسیه هم در این خصوص هشدار داد و گفت: ازدواج های اینترنتی در کشور رو به افزایش است.

شهلا کاظمی پور گفت: آمار ازدواج های اینترنتی در حد نگران کننده ای نیست ولی به مرور زمان امکان افزایش این مسئله وجود دارد. در حال حاضر می توان گفت از هر ۱۰۰ مورد ازدواج ۲ ازدواج اینترنتی رخ می دهد اما می تواند در آینده افزایش یابد. وی ادامه داد: آمار دقیقی درباره ی ازدواج های اینترنتی وجود ندارد و معمولا کمتر پیش آمده که افراد شیوه ی ازدواج خود را بگویند.

 وی گفت: پرسشنامه ای تهیه شده که در این زمینه می تواند کمک خوبی باشد ضمن  این که این پرسشنامه تا چند ماه آینده منتشر می شود و با توجه به اطلاعات ذکر شده در پرسشنامه ها می توان به ارائه نظرات علمی پرداخت. معاون پژوهشی مرکز مطالعات و پژوهش های جمعیتی آسیا و اقیانوسیه تصریح کرد: آمار موجود نشان می دهد که طلاق در کشور در حال افزایش است و میزان آن بالا رفته است. کاظمی پور به دلایل مختلفی که در این زمینه وجود دارد اشاره کرد و گفت: یکی از دلایل افزایش طلاقشیوه همسر گزینی است که از خانواده،  همسایه و همکاران به سمت آشنایی های خیابانی و لحظه ای و ازدواج های اینترنتی که نوع جدیدی محسوب می شود، سوق پیدا کرده  است.

در آشنایی های اینترنتی بعید است که افراد بتوانند شناخت پیدا  کنند و معمولا در ابتدا با یکدیگر آشنا می شوند و قول و قرارها گذاشته می شود و بعد از آن برای پیدا کردن شناخت بر یکدیگر اقدام می کنند.
در حالی که در گذشته حضور خانواده ها و یا معرف ها پررنگ بود و معمولا افرادی که دختر یا پسری را معرفی می کردند سعی داشتند تا خانواده ها نیز یکدیگر را کاملا بشناسند. به اعتقاد کاظمی پور ازدواج های اینترنتی یکی از صور ازدواج ها و آشنایی های لحظه ای هستند. در آشنایی های لحظه ای چهره  و رفتار ممکن است مد نظر قرار گیرد اما در ازدواج های اینترنتی این امکان نیز وجود ندارد و غیابی است و فرد شخصیت خود را  هر گونه که تمایل داشته باشد به دیگری عرضه می کند.

معاون پژوهشی مرکز مطالعات و پژوهش های جمعیتی آسیا و اقیانوسیه در ادامه با اشاره به نحوه این آشنایی های اینترنتی در خارج از کشور  بیان کرد: در خارج از کشور فرهنگ متفاوتی وجود دارد و افراد نمی توانند از طریق اینترنت خود را معرفی کنند بلکه سازما ن هایی هستند که شخصیت فرد را با انجام تست های روان شناسی مورد ارزیابی قرار می دهند و پس از آن اطلاعات فرد بر روی سایت قرار می گیرد و بایدتوجه داشته باشیم که اینترنت وسیله ثانوی است نه اولیه.وی ادامه داد: در خارج از کشور سازمان هایی هستند که در این راستا حرکت می کنند اما در کشور ما از طریق چت صورت می گیرد واین بسیار مشکل زاست .

منبع : جام جم

هر قدر هم قانون‌ها محکم باشند و کشیدن سیگار در مکان‌های عمومی و سربسته ممنوع باشد، کودکان در خانه‌های خود ، جایی که قانون‌ها حکم‌فرما نیست ، دچار آلودگی می‌شوند.

لازم است بدانید بیش از ۵۰۰ میلیون کودک در جهان در معرض دود تحمیلی سیگار هستند.

کودکان بی‌گناه، پدر و مادران گناه کار

در بررسی‌ها دیده شده که مشتق‌های «نیکوتین» در خون نیمی از کودکان جامعه قابل اندازه‌‌گیری است. برخی از این کودکان حتی پدر و مادر یا نزدیکان سیگاری ندارند. این مساله به خاطر وجود سیگاری‌های درون شهر می‌باشد. به عبارت دیگر، فردی  که سیگار می‌کشد، می‌تواند حتی دیگر کودکان شهر را هم آلوده کند.

عارضه‌های سیگار در کودکان

- دود سیگار باعث مشکل‌های رفتاری در کودکان می‌شود. در خانواده‌هایی که دخانیات مصرف می‌شود، مشکل‌های رفتاری کودکان، تا ۲۰درصد افزایش می‌یابد.

- اختلال در یادگیری و کاهش قدرت درک و اشکال در توانایی کودک در حل مساله‌های ریاضی و نیز کاهش قدرت مطالعه‌ی کودکان، از دیگر مشکل‌های ایجاد شده توسط دود سیگار می‌باشد.

- کودکان مادران سیگاری، قدی کوتاه‌تر از حد متوسط جامعه دارند.

پدر سیگاری ، کودک سیگاری

فرزندان افراد سیگاری، دو برابر افراد عادی، سیگاری می‌شوند. سیگار کشیدن بزرگ‌تر‌ها و تعارف سیگار به دیگران، اثر نامطلوبی بر کودکان دارد. کودک پیش از آنکه وارد جامعه شود، اغلب در منزل یا محیط‌های خانوادگی و تلویزیون، شاهد صحنه‌های سیگار کشیدن است. امروزه، کودکان به راحتی حتی از سنین پایین در معرض سیگار قرار می‌گیرند.

بهتر است هر چه زودتر، فرزندان را از این خطر آگاه کنید، چرا که کشیدن حتی یک نخ سیگار می‌تواند زمینه‌ساز و عاملی برای اعتیاد به سیگار در نوجوانی باشد.

 برای کودکی که در کنار او، سیگار کشیده می‌شود و از همان ابتدا با کشیدن سیگار توسط پدر و مادر خود که تنها الگوهای او هستند، آشنا می‌گردد، هر قدر هم تبلیغ‌هایی بر ضدسیگار صورت گیرد، فایده ندارد و او تا عارضه‌های دخانیات را به چشم نبیند، از این کار دست بر نمی‌‌دارد.

 پدر و مادر برای پیش‌گیری از سیگاری شدن کودک خود، باید زمان‌ بیش‌تری را به او اختصاص دهند. کودک، زمانی که در کنار پدر و مادرش است، احساس لذت می‌کند و قدرشان را می‌داند، حتی اگر این لحظه‌ها با کارهای معمولی پرشوند ، این لحظه‌ها، فرصت‌های گران‌بهایی هستند تا آداب زندگی کردن و تجربه‌های شخصی به کودکان منتقل شوند.

روش پیش‌گیری در کودکان

به‌محض اینکه کودک، قدرت تفکیک خوب از بد و زشت از زیبا را پیدا کرد، به او بیاموزید که چه موردهایی، خوب و چه موردهایی، بد است.

همان‌گونه که کودک را از آتش دور می‌کنید و یا زیان‌های مواد سمی، پاک‌کننده‌ها، الکل و مواد مخدر را به او تذکر می‌دهید، از زشتی‌های سیگار نیز به او بگویید. در سنین دبستان، کودک با خیال‌پردازی و تجربه‌اندوزی بر دانسته‌های خود می‌افزاید در نتیجه، با ارائه‌ی داستان‌ها و نمایش‌هایی از افرادی که سیگار برای‌شان مضر بوده و آنان را بدبخت و بیمار کرده و حتی باعث مرگ‌‌شان شده و یا اینکه سیگار چگونه چهره را زشت می‌کند و… به او آموزش دهید.

 در این سن، کودک به‌راحتی مساله‌های اطراف خود را تجربه و ذخیره می‌کند و سیگار کشیدن پدر و مادر به‌طور غیرقابل تصوری، روی او اثر می‌گذارد. وقتی پدر سیگاری در کنار کودک خود سیگار می‌کشد و با او درباره‌ی ضررهای سیگار سخن می‌گوید، او را دچار دوگانگی می‌کند و به این ترتیب، حتی در موردهای دیگر زندگی نیز پدر را فرد قابل اعتمادی نمی‌بیند.

منبع : شادکامی – با تلخیص

 ”روح جستجوگری “،”عمل به واجبات ” ، “مرور زندگی گذشتگان” ، ” چنگ زدن به ریسمان الهى” ، “اهمیت پند و موعظه” ، ” سفارش به زهد ” ، ” یقین قلبی ” ، ” یاد مرگ “  ، “چگونگى روابط اجتماعى و عملکرد صحیح و مناسب در قبال جامعه ” ،” پرهیز از سخن نادانسته “، “امر به معروف و دستور به رفتار نیک و مورد قبول دین و جامعه” ، ” سرزنش سرزنش کنندگان ” و” گذر از دنیا و سفر به آخرت ” .

در این مقاله زندگی دنیاخواهانی  که مغرور و فریفته ى دنیا شده اند را مورد بررسی قرار می دهیم :

در مقابل آنانی که آسمانى هستند و زندانى زمین، امام علی (ع) ، حال عده اى دیگر را بازگو مى کند که آسمان در اختیارشان است و خود نمى دانند ؛ و همه ى آسمان را به مشتى خاک خرابه مى فروشند.

اینان در کلام امام علی (ع) چنین تصویر مى شوند:

مثال کسانى که مغرور به این دنیا شده اند، مثل کسانى است که مى خواهند از سرزمینى آباد به دیارى خراب منتقل شوند.پس براى اینها هیچ چیزى بدتر از ترک دنیا و رفتن به سوى آخرت و جایى که آنان را خواهند برد،نیست(۱) .

کلمات امام علی (ع) در ضمن سادگى و زیبایى، عمیق و قابل توجه اند. امام علی (ع) دنیاخواهان را مغرور به دنیا معرفى مى کند، کسانى که فریفته ى دنیا شده اند ، فریب دنیا را خورده اند ، نه اینکه دنیا مال آنان شده است و صاحب دنیا شده اند.چرا که دنیا قابل تصاحب نیست. دنیا حقیقت ندارد ، دنیا – به تعبیر قرآن(۲) – سراب است.

انسان تشنه به گمان اینکه آنچه در دوردست خود را نشان مى دهد ، آب است، براى رفع تشنگى به سوى آن مى رود ، اما هر چه مى رود ، آن آب دورتر مى شود و یا در جهات دیگر خود را مى نماید.

امام علی (ع) فرموده اند: دنیا همانند سایه است.چون به دنبالش بروى از تو مى گذرد و چون از او بگریزى، دنبالت خواهد آمد.

کسانى که اهل آخرتند ، دنیا به طرف آنان مى آید و آنان بى نیاز از آنند،اما اهل دنیا به دنبال آنند و در پایان عمر هنوز از آنچه به دست آورده اند ، خشنود نیستند و آن را خواسته ى اصلى خود نمى دانند.

از کسانى که روحیه ى دنیادارى و دنیاخواهى دارند و عمرى را پشت سر گذارده اند ، سئوال کنید: آیا در نوجوانى و جوانى آرزویى داشتى که به آن برسى؟ و اگر رسیدى، آیا احساس کامیابى کرده اى؟ قطعاً جواب خواهید شنید: رسیده ایم ولى احساس کرده ایم این که آرزویى نبود ، این خواسته ى ما نبود.آرزو ى ما داشتن بیشترى بود که هنوز هم به آن دست نیافته ایم.

این معناى غرور است که امام علی (ع) در مورد آنان به کار مى برد و ادامه مى دهد:

مثل آنان مثل کسانى است که مى خواهند از خانه اى آباد به خانه اى خراب بروند ، اینها دنیاشان را آباد کرده اند و آخرتشان را خراب.گرچه آبادانى دنیاشان نیز برایشان کافى نیست و هرچه ساخته اند، هنوز کفایتشان نمى کند و هر چه دویده اند، هنوز نرسیده اند.

امام علی (ع) توصیه اش به جوان این است که عمر را صرف یافتن دنیا نکند و آب را از سراب تشخیص دهد تا عطش واقعى را بر طرف و خود را سیراب نماید.

امام علی (ع) به جوان گوشزد مى کند که عمر را که گرانبهاترین سرمایه ى انسان براى تجارت پرسود آخرت است، از دست ندهد و آن را صرف خرید اجناس  بدلى نکند.

جوان وانسان در پى رفع عطش است، در پى آرامش است، در پى علم است، در پى ثروت است اما علم حقیقى نزد خداست، قدرت حقیقى نزد خداست، ثروت حقیقى نزد اوست، آسایش حقیقى و آرامش حقیقى، همه و همه در پیشگاه او و در آن سوى دنیاى بى حقیقت، نهفته است.

امام علی (ع) به جوان تأکید مى کند که سرمایه ى خویش یعنى عمر را در غفلت و ندانم کارى صرف نکند که اولین سؤال او در قیامت این است:

جوانى را در چه مسیرى و براى به دست آوردن چه متاعى هزینه کردى؟

و همه ما با هر نفس ، بخشى از این سرمایه را از دست مى دهیم و گامى به مرگ نزدیک مى شویم تا آنجا که در دل آن پنهان خواهیم شد.

پسرکم !

بدان!راهى طولانى و دور و مشکل و سخت در پیش رو دارى و چاره ای نیست جز اینکه آنچه باید، طلب کنى و سبکبار باشى، که نجات ، از آنانى است که کوله بارشان سبک تر است و قامتشان راست تر.بر شانه ات بار اضافى نگذار که برایت دست و پاگیر است.اگر کسى را یافتى که بارت را با او تقسیم کنى تا برایت حمل کند و در روزگار نیاز به تو بازگرداند، تردید مکن و از اندوختن آن اجتناب کن، بار خویش را هر چه بیشتر به او بسپار پس شاید در جستجوى چنین کسى باشید و او را نیابید(۳) .

امام علی (ع) پس از آگاه کردن و بیم دادن از مسیر سخت آینده، راهنمایى هاى تعیین کننده اى را بیان مى کند که در مسیر جوان به سوى آسمان آخرت بسیار سودمند است:

هر چه مى توان باید آلودگى به دنیا را کم تر کرد.براى راهى طولانى، آنکه سبکبارتر است، خستگى کم تر و موفقیت بیشترى را نصیب خود خواهد کرد. پشتت را زیر بار داشتن ها، خم مکن.چشم به کردار دنیایى دیگران مینداز بلکه به عکس اگر بارکشى یافتى هر چه بیشتر بارت را به او بسپار تا برایت حمل کند و در هنگام نیاز به تو بر گرداند.

امام علی (ع) در این فراز راه دیگرى را براى سبکبارى، ذلت نخواستن، و دل کندن از زمین، فراروى جوان باز مى کند:

جوانان زمان! آسمانیان زمین!

اندوخته هاى خویش را که از ثروت دنیا و از مسیر صحیح به دست آورده اید، به دیگران بسپارید.امروز که دارید و مى توانید، دیگران را هر چه بیشتر بى نیاز کنید و هرگز گمان نکنید: این شما هستید که به آنان کمک مى کنید، هرگز! این آنانند که بار سنگین شما را حمل مى کنند تا در روز نیاز و احتیاج، به شما بازگردانند! کمک هاى مالى امروز شما به نیازمندان، صدقات شما، انفاق هاى شما، همه و همه کمکى به حال خود شماست.شما بدهکار آنان هستید نه آنان وام دار شما.چه بیشتر دادید، بیشتر خود را سبک کرده اید و اگر چنین نیازمندانى یافتید،فرصت را غنیمت بشمارید، چه بسا این راه سعادت بر شما بسته شود.کوله بارتان را به کسى که قرض مى خواهد بسپارید ، تا در روز نداشتن به شما برگرداند و این فرصت غنیمت است(۴) .

اموال و داشته هاى مادى ما، وبال و سنگینى و خستگى را براى ما در پى دارد، باید هر چه بیشتر آن را به دیگران سپرد تا در روز نیاز، روز قیامت، روز تنگدستى که هر چه آورده باشیم بازهم نیاز خواهیم داشت، به ما باز گردانده شود.

امام علی (ع) در جایى دیگر در وصف کسانى که از جنس آسمان اند و در زمین میهمان، تعابیر زیبایى دارد:

اینان طایفه اى از اهل دنیا هستند که از اهل دنیا نیستند! در زمین اند اما از زمین نیستند! با بصیرت و آگاهى عمل مى کنند و از آنچه زشت مى شمارند، پرهیز مى نمایند(۵) .

اینان ظاهراً مثل بقیه اند.در دنیا زندگى مى کنند اما جنسشان با اهل دنیا تفاوت دارد.اینان آسمانى اند.بابصیرتند و از روى آگاهى عمل مى کنند.اینان دنیا را نمى بینند.افق نگاهشان آسمان ها را در مى نوردد و عملشان نیز چون خودشان آسمانى است.اینها همانند همه ى زمینیان تلاش مى کنند اما دلى به آن نمى بندند، کار مى کنند اما اعتمادشان به کارشان نیست.تکیه بر خدا دارند و همه چیز را از او مى دانند و مى بینند.

پی نوشت ها :

۱- و مثل من اغترّ بها کمثل قوم کانوا بمنزل خصیب فنبا بهم الى منزل جدیب فلیس شى ء اکره الیهم و لا افظع عندهم من مفارقة ما کانوا فیه الى ما یهجمون علیه و یصیرون الیه.

۲ – کسراب بقیعة یحسبه الظمآن ماء. )نور، ۳۹)

۳- واعلم ان امامک طریقاً ذامسافة بعیدة و مشقة شدیدة و انه لاغنى بک فیه عن حسن الارتیاد و قدر بلاغک من الزاد مع خفة الظهر، فلاتحملن على ظهرک فوق طاقتک فیکون ثقل ذلک وبالاً علیک و اذا وجدت من اهل الفاقة من یحمل لک زادک الى یوم القیامة فیوافیک به غداً حیث تحتاج الیه فاغتنمه و حمله ایاه و اکثر من تزویده و انت قادر علیه، فلعلک تطلبه فلاتجده.

۴- واغتنم من استقرضک فى حال غناک، لیجعل قضاءه لک فى یوم عسرتک.

۵- کانوا قوماً من اهل الدنیا و لیسوا من اهلها فکانوا فیها کمن لیس منها عملوا فیها بما یبصرون و بادروا فیها ما یحذرون.نهج البلاغة، خطبه ۲۳۰

منبع : کتاب ” با جوان تا آسمان “– نویسنده :  آیت الله مهدی هادوی تهرانی

با تلخیص وگزیده گویی

گاهی وقت‌ها دست خودت نیست؛ بدون اینکه بخواهی قهر میکنی، بدون اینکه فکر کنی قهر می‌کنی، اگر چیزی دلخواهت نباشد قهر می‌کنی و این قدر این کار را ادامه می‌دهی تا درونت آرام شود. حالا فرقی نمی‌کند به آن چیزی که می‌خواستی رسیده باشی یا نه. مهم این است که یک جوری مخالفت خود را اعلام کنی. قهر طبیعی است اما به شرطی که در حد طبیعی و منطقی باشد، نه مثل تو که این روزها مرزها را برداشته‌ای و سر هر مساله کوچکی قهر می‌کنی. به قهر معتاد شده‌ای، کلافه‌ات کرده، هیچ جوری هم دست از سرت بر نمی‌دارد. شاید تو هم از سر او دست بر نمی‌داری؛‌ نه؟!