میخواستم دنیا را عوض کنم، دنیا مرا عوض کرد!
گپی با شمس لنگرودی از شعر تا زندگی
حتی اگر اهل شعر و شاعری نباشید، احتمالا شمس لنگرودی را با دفترهای شعرهای زیبایش میشناسید: رفتار تشنگی، در مهتابی دنیا، خاکستر و بانو، جشن ناپیدا، قصیده لبخند چاک چاک، نتهایی برای بلبل چوبی، پنجاه و سه ترانه عاشقانه، باغبان جهنم، ملاح خیابانها و … شاعری که میگوید دنیای شعرهایش تا خودش فاصلهای ندارند؛ شاعری که اعتقاد دارد اگر کسی بخواهد شادمان باشد باید مکانیزم درون خودش را عوض کند و بر این باور است که همه ما در عین جمع بودنمان، تنهاییم. گفتگوی ما را با او درباره تنهایی و حال و هوای شعرهایش بخوانید؛ گفتگویی که اگرچه مدتی از آن میگذرد، اما هنوز (و شاید همیشه) حرفهایش بوی تازگی دارند.
تو نیستی که ببینی/چگونه در هوای تو پر میزنم/کلمات نابینا/بر کاغذهای سفید/ دست میسایند و/گرد نام تو جمع میشوند/ثانیههای متمرد/به زخم عقربهها فرو میریزند/و نام تو را/تکرار میکنند/تو نیستی که ببینی/چگونه پیله سنگ میشکافد/و پروانه مجروح/با بال شکسته/ابریشمش را/جارو میکند
برای دانلود کلیک کنید
برچسب ها: 2010 دنیا, ارزان عوض, اینترنتی مرا, خداوندا م را, خداوندا مرا, خداوندا مرا به, دنیا, دنیا خرید, را, را به, را یگان دن, سایت دنیا, عوض, عوض ارزان, عوض کن, مرا, مرا به, مرا موبایل, منو عوض, منو عوض کن, موبایل عوض, میخواستم, میخواستم سایت, میخواستم پست, پست دنیا, پست دنیا خرید, کرد!, کنم،
قال امیرالمومنین علی علیهالسلام:
جنگ با همه خشونتش در همه دورانهای بشری، فاجعهای است نابخشودنی برای کسانی که علت و مسبب آن هستند. جنگ جداییها را رقم میزند و بالاتر از همه مرگ و نیستی را به ارمغان میآورد، اما همین جنگ به نوبه خود حوادثی را به وجود میآورد که گاهی موجب پیدایش روابط پیچیده و رازآلودی میشود که احساس درونی انسانهای درگیر در آن را بیان میکند. ادبیات جنگی در کشورمان پس از پایان جنگ تحمیلی وارد عرصه جدیدی شد و نویسندگان بسیاری از آن گفتند و نوشتند تا شاید ناگفتهها و نقاط پر پیچ و خم آن را به تصویر بکشند. احمد محمود با زمین سوخته از جمله کسانی بود که در همان دهه ۶۰ روایت خود را گفت و قهرمانان داستانش را جاودانه کرد. اما بعد از او کسانی که جزو نسلهای دوم و سوم انقلاب بودند سعی کردند در این عرصه ورود کنند و اینکه تا چه حد موفق شدند، باید قضاوت درباره آن را به گذر زمان سپرد تا نسلهای آینده بخوانند و بدانند؛ چرا که سالها باید از این رویداد بگذرد تا بتوان آنچه رخ داد را پخته و سخته کرد. آن را ورز داد و به شکل دلخواه درآورد تا مخاطب بپذیرد آنچه را که باید.